O spektaklu

Polska znajduje się w wyjątkowym momencie. Na przestrzeni ostatnich lat, za sprawą fali masowej migracji ekonomicznej, w strukturze społecznej zachodzą szybkie i radykalne zmiany. Ostatnie szacunki mówią o 150 tys. cudzoziemców i cudzoziemek mieszkających w samej tylko Warszawie – to oznacza, że stanowią oni już ok. 10 proc. mieszkańców i mieszkanek miasta.

Reżyserka Katarzyna Kalwat zaprosiła do udziału w swoim spektaklu mieszkających w Warszawie migrantów – artystki i artystów, aktorki i aktorów, wywodzących się z różnych krajów i kultur. Celem było zmierzenie się z poczuciem wyobcowania i koniecznością przedefiniowania tożsamości aktora/aktorki  – mieszkańca/mieszkanki Polski. Spektakl powstał z potrzeby integracji artystów-migrantów, jest próbą rozszerzenia pojęcia narodowych praktyk aktorskich i redefinicji narodowej kultury.

Czy teatr może być nową wieżą Babel?

Koprodukcja Biennale Warszawa i TR Warszawa.

Od twórców i twórczyń:

„Od 2016 roku liczba zarejestrowanych cudzoziemców w Polsce podwoiła się z 300 tys. do blisko 600 tys. osób. Kluczowe staje się zagadnienie tożsamości kulturowej współczesnej Polski i przestrzeni, jaką pozostawia się w niej dla obcokrajowców, imigrantów i imigrantek. Nie istnieją krajowe systemy integracyjne, dzięki którym cudzoziemki i cudzoziemcy mogliby bezpiecznie i stabilnie budować w Polsce swoją przyszłość. Wartości, takie jak otwartość, liberalizm i postępowość nie zawsze idą w tym wypadku w parze z elementarnym doświadczeniem wykluczonych przybyszy, „obcych” próbujących odnaleźć swoje miejsce w Polsce. Dla nas, twórczyń i twórców teatralnych, równie istotne stają się społeczne zmiany znajdujące odzwierciedlenie w przestrzeni kultury: w teatrze i szerzej – na artystycznym rynku pracy. Zjawisko „szklanego sufitu” występuje równie silnie w teatrze i w filmie: bezrobotni aktorzy obcego pochodzenia nie znajdują zatrudnienia w publicznych instytucjach kultury. Teatr, tradycyjnie pojmowany jako przestrzeń zaangażowanej społecznej krytyki, miejsce awangardowych poszukiwań i instytucja walki o wolność, staje się w przewrotny sposób narzędziem umacniania podziałów, które deklaratywnie zwalcza. W projekcie „Staff Only” wychodzimy od wyobrażenia kultury narodowej, która ma charakter integrujący, uwzględniający zróżnicowane doświadczenia i uwarunkowania kulturowe osób. Chcemy, aby doprowadziło nas to do trwałej zmiany, chociażby w mikro–skali, w której zaproszone do projektu artystki i artyści mają szansę przebicia szklanego sufitu. Chcemy odpowiadać na pytania dotyczące strategii jakie może podjąć aktor–migrant, by dostać szansę pracy w swoim zawodzie. Czy musi i jest w stanie zmienić się w „prawdziwego Polaka”, pozbywając własnej tożsamości, akcentu, tradycji i koloru skóry? Te doświadczenia pomagają nam sformułować nasze wspólne marzenia i plany jakie mamy na przyszłość.”