DobromirDymecki

Brak wyników wyszukiwania

| Miejsce | Marszałkowska 8, zdjęte z repertuaru |
| Rodzaj | Spektakle |
| Wydarzenie | Spektakl zdjęty z repertuaru |

Małgorzata Wdowik
1 godz. (bez przerwy)
70 zł – normalny
40 zł – ulgowy
30 zł – wejściówka
Mecz piłkarski w teatrze, teatr piłkarskiego boiska – spektakl Małgorzaty Wdowik to futbol, teatr i taniec w jednym. Na scenie dwaj piłkarze ligowi: Kacper Wdowik i Wiktor Bagiński wykonują choreografię, inspirowaną elementami gry piłkarskiej oraz gestami piłkarzy z boiska. Towarzyszy im aktor Dobromir Dymecki jako narrator i wewnętrzny głos niemych bohaterów. Tekst powstał na bazie wywiadów z młodymi piłkarzami z polskich klubów o ich doświadczeniach i pracy z ciałem. Co czuje ciało, poddane presji rynku i sportowej rywalizacji? Do czego może prowadzić przekraczanie granic własnej fizyczności? Dlaczego tak istotne w naszej kulturze jest powielanie wizerunku piłkarza i nie dopuszczanie żadnych odstępstw od normy?
Projekt współfinansowany przez m. st. Warszawa
Produkcja: Fundacja Teatru Boto, TR Warszawa
Partnerzy: Bemowskie Centrum Kultury, Sopot Non-Fiction, Warszawa.doc
„Przeprowadzaliśmy wywiady z młodymi piłkarzami, rozmawialiśmy o ich doświadczeniach i o pracy z ciałem. W piłkarskim środowisku język/sposób mówienia o ciele jest wspólny, myśli się o nim jak o maszynie, narzędziu pracy. Natomiast brakuje piłkarzom słów, kiedy padają pytania o seksualność, znaczenie koloru skóry, emocje, doświadczenie ciała poza boiskiem. Piłkarz dla większości pozostaje niemy, a jego ewentualnym narzędziem buntu staje się jego ciało.”
tekst: Krzysztof Szekalski
reżyseria: Małgorzata Wdowik
reżyseria świateł, scenografia, kostiumy: Aleksandr Prowaliński
choreografia: Marta Ziółek
współpraca dramaturgiczna: Joanna Ostrowska
asystent reżyserki: Wiktor Bagiński














fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska
„Małgorzata Wdowik z choreografką Martą Ziółek, fantazjując o ucieczce gwiazd sportu ze złotej klatki, ucieleśniły przy okazji i zobrazowały syntezę światów boiska i sceny. Nie w fabule, tylko w teatralnym języku.(…) Przy swoich intelektualnych i krytycznych ambicjach „Piłkarze” to atrakcyjne widowisko, niema stand-up comedy.”
Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza
„Obaj panowie bawią się piłką i popisują swoją sprawnością fizyczną, ale rzecz jest o sprawności językowej, o nazywaniu tego, co nienazwane na boisku i całym tym futbolowym świecie. O innym kolorze skóry, o seksualności, wyrażaniu swoich oczekiwań i potrzeb – czy też raczej nieumiejętności ich wyrażania.”
Rafał Turowski, www.rafalturow.ski
Główna Nagroda Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowegoza spektakl „Piłkarze” na 6. Forum Młodej Reżyserii w Krakowie
Produkcja:

Partnerzy:
Bemowskie Centrum Kultury, Sopot Non-Fiction, Warszawa.doc

Projekt współfinansowany przez m. st. Warszawa

Spektakl powstał w ramach programu Młody TR, będącego częścią Linii nowych talentów. TR Warszawa od lat wspiera rozwój nowych talentów artystycznych, prowadząc takie projekty jak np. Teren Warszawa, TR/PL, Teren TR, Młody TR, Debiut TR, rezydencje artystyczne, gościnne pokazy prac dyplomowych i spektakli, czy przedstawienia repertuarowe, do realizacji których zapraszane są nowi twórcy i twórczynie, a wybrane projekty są rozwijane we współpracy z partnerami zagranicznymi. TR Warszawa pełni rolę artystycznego schronu, w którym artystki i artyści mogą eksperymentować i realizować swoje pomysły na teatr.
W ramach Linii nowych talentów swoje spektakle zrealizowali m. in.: Anna Karasińska (Ewelina płacze, Fantazja), Piotr Trojan (Grind/r), Magda Szpecht (Możliwość wyspy, Wracać wciąż do domu), Wojciech Blecharz (Soundwork), Katarzyna Kalwat (Holzwege, Rechnitz. Opera – Anioł Zagłady, Maria Klassenberg. Ekstazy, Staff Only – koprodukcja Biennale Warszawa i TR Warszawa), Małgorzata Wdowik (Piłkarze, Strach), Jędrzej Piaskowski (Puppenhaus. Kuracja, Dawid jedzie do Izraela), Klaudia Hartung-Wójciak (Chinka), Grzegorz Jaremko (Woyzeck), Katarzyna Minkowska (Stream).
.
„Małgorzata Wdowik z choreografką Martą Ziółek, fantazjując o ucieczce gwiazd sportu ze złotej klatki, ucieleśniły przy okazji i zobrazowały syntezę światów boiska i sceny. Nie w fabule, tylko w teatralnym języku.(…) Przy swoich intelektualnych i krytycznych ambicjach „Piłkarze” to atrakcyjne widowisko, niema stand-up comedy.”Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza
„Obaj panowie bawią się piłką i popisują swoją sprawnością fizyczną, ale rzecz jest o sprawności językowej, o nazywaniu tego, co nienazwane na boisku i całym tym futbolowym świecie. O innym kolorze skóry, o seksualności, wyrażaniu swoich oczekiwań i potrzeb – czy też raczej nieumiejętności ich wyrażania.”Rafał Turowski, www.rafalturow.ski