Kosmiczny Dom

autorka konceptu, reżyserka i kompozytorka: Lina Lapelytė
autorka tekstu i dramaturżka: Birutė Kapustinskaitė
reżyser świateł: Martynas Kazimierėnas
kostiumografka: Julija Frodina (Between_lab)
producent muzyczny i drugi kompozytor: Daniel Bürkner
dodatkowe wspóltwórczynie: Nouria Bah, Ella Finer, Sharon Gal
muzyczny asystent reżyserki: Evaldas Alekna
asystentka reżyserki: Monika Tuniewicz
tłumaczka z języka angielskiego na polski: Saba Litwińska
autorka aranżacji tekstowej: Zuzanna Wrońska
konsultacje choreograficzne: Alka Nauman
inspicjent: Wojciech Sobolewski
kierowniczka produkcji: Magda Igielska

dodatkowe wsparcie: Yana Foqué, Anka Herbut, Joanna Klass, Paweł Kulka, Justyna Lipko-Konieczna

kierownik techniczny: Michał Golasa
realizatorzy dźwięku: Jakub Sapka, Jerzy Szelewicz
napisy: Łukasz Karzewski, Maciej Kaszyński
realizatorzy światła: Jędrzej Jęcikowski
charakteryzatorki: Milena Jura, Dominika Zatońska
garderobiane: Elżbieta Kołtonowicz, Teresa Rutkowska
koordynator budowy scenografii: Kacper Stykowski
brygadzista sceny: Łukasz Winkowski
montażyści: Mariusz Basiak, Paweł Iwaniuk, Piotr Gromek, Marcin Puanecki, Tomasz Trojanowski
spec. budowy dekoracji, ślusarz: Tomasz Ciężarek

W spektaklu zostały użyte następujące utwory, będące częścią wystawy Liny Lapelytė In The Dark, We Play i powstałe na zamówienie Jencks Foundation i Cosmic House w Londynie:

Four Seasons
tekst: Nouria Bah
muzyka: Lina Lapelytė

Everything is Moving
z People at Dinner, Or Sleeping:
tekst: Ella Finer wraz z Florą Pitrolo, 2024
muzyka: Sharon Gal

Men in Dark Times
tekst: Ella Finer na podstawie tekstów Hanny Arendt, Marci Farquhar, Édouarda Glissant, Freda Moten i C.S. Lewisa, 2024
muzyka: Daniel Bürkner, Lina Lapelytė

Lina Lapelytė (ur. 1984) artystka, której praktyka oparta na performansie zakorzeniona jest w kompozycji muzycznej i dźwięku. Jej twórczość krytycznie odnosi się do konstruktów kultury popularnej, norm płciowych oraz pamięci zbiorowej, w szczególności nostalgii. Poprzez włączanie zarówno profesjonalistów, jak i amatorów, Lapelytė bada ekspresję wokalną w różnych tradycjach muzycznych, w tym muzyce popularnej i operze. Jej działania performatywne oparte na śpiewie są pojmowane jako zbiorowe, emocjonalne doświadczenia, które podważają pojęcia wrażliwości, głosu oraz mechanizmów wyciszania w ramach struktur społecznych i kulturowych.
Dzieła Lapelytė były prezentowane m.in. na Festival d’Automne/Bourse de Commerce w Paryżu (2024), Public Art Munich (2024), Wiener Festwochen (2023), FRAC w Nantes (2022), Lafayette Anticipations w Paryżu (2022), SPACE w Londynie (2022), Biennale Gherdeina (2022), Zürcher Theater Spektakel (2022), Haus der Kunst w Monachium (2021), 13. Biennale w Kownie (2021), BAM w Nowym Jorku (2021), MOCA w Los Angeles (2021), Kunstenfestivaldesarts w Brukseli (2021), Tai Kwun w Hongkongu (2021), Glasgow International (2021), Biennale w Rydze „RIBOCA2” (2020), Fundacja Cartier w Paryżu (2019) oraz Biennale w Wenecji (2016 i 2019).

Birutė Kapustinskaitė (ur. 1989)  scenarzystka, reżyserka i dramatopisarka,  działająca w obszarach filmu, teatru i projektów interdyscyplinarnych. W 2018 i 2025 roku została uhonorowana Narodową Nagrodą Złotego Krzyża dla Najlepszej Dramatopisarki. Jej sztuki zostały przetłumaczone na różne języki i  są wystawiane na całym świecie.
Filmy Kapustinskaitė zostały pokazanie na ponad czterdziestu festiwalach filmowych na całym świecie i zdobyły liczne nagrody, w tym nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego na Jagran Film Festival 2025 w Indiach oraz nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wilnie. W 2019 roku zdobyła nagrodę za najlepszy scenariusz na Festiwalu Filmowym w Aubagne za film fabularny. Od 2023 roku pełni funkcję kierowniczki Katedry Scenopisarstwa w Litewskiej Akademii Muzyki i Teatru, kontynuując działalność pisarską i reżyserską w różnych dziedzinach.

Martynas Kazimierėnas (ur. 1982) artysta pracujący ze światłem, tworzeniem obiektów i scenografią. Mieszkający w Wilnie artysta bada materialność rzeczy oraz źródła ich funkcji, często czerpiąc z motywów i form zaczerpniętych z natury. Zasady oświetlenia filmowego przenosi do kontekstów przestrzennych i performatywnych, adaptując techniki przemysłowe do środowisk domowych i artystycznych. Jego projekcje świateł do spektakli i performansów często cechuje surowość, z widocznymi elementami technicznymi, które podkreślają sens konstrukcji.
Kazimierėnas współpracował z artystami i instytucjami ze świata sztuki współczesnej i performansu, w tym z Biennale Sztuki w Wenecji, Biennale Architektury w Wenecji, Biennale Performansu w Wilnie, Palais de Tokyo, CAC Wilno, ArtVilnius, Nida Art Colony oraz Muzeum Niem.