Anna Karasińska
Magdalena Rydzewska, Jacek Telenga
9 kwietnia 2017
1 godz.
O spektaklu
“Pracując nad spektaklem skupiliśmy się na tej specyficznej aktywności wyobraźni, która pozwala zrozumieć co czują inni ludzie, poczuć się z nimi połączonymi i w sposób nieoceniający widzieć ich w różnych sytuacjach/ widzieć ich punkt widzenia.
Można powiedzieć że w sali teatralnej zorganizowaliśmy spotkanie pewnej liczby osób, które w innych okolicznościach nigdy by się nie spotkały, lub spotkałyby się i nie zauważyły tego.
Trudno powiedzieć o nich, że są to teatralne postaci lub że są to osoby fikcyjne. Osoby te pojawiają się na zetknięciu wyobraźni widzów i aktorów, oddziałują na siebie, towarzyszą sobie i znikają. W spektaklu obserwujemy także mechanizm przyjmowania na siebie roli przez aktorów.
Mamy nadzieję, że w tym spotkaniu powstaje pewne poczucie bliskości i radości i że mechanizm bezinteresownego zauważania innych, i współodczuwania z nimi, może zostać przez widza „wyniesiony” z teatru.”
Anna Karasińska
Dla grup zorganizowanych ze szkół ponadgimnazjalnych oferujemy warsztaty wprowadzające do spektaklu (prosimy o kontakt z działem edukacji: edukacja@trwarszawa.pl).
Twórcy i twórczynie
tekst i reżyseria: Anna Karasińska
dramaturgia: Magdalena Rydzewska, Jacek Telenga
scenografia i kostiumy: Paula Grocholska
choreografia: Magda Ptasznik
reżyseria światła: Szymon Kluz
Galeria
Recenzje
- “Spektakl prosty wyrafinowaną prostotą, obłędnie dowcipny, a chwilami wzruszający. Abstrakcyjną „Fantazją” do TR Warszawa wraca Anna Karasińska – autorka hitu „Ewelina płacze”.
- “Jej skromne widowiska wciąż mają to, czego polskiemu teatrowi brakuje jak powietrza – bezpretensjonalność i poczucie humoru. „Fantazja” dodatkowo odwołuje się wprost do wyobraźni widzów. To oni, patrząc na scenę, mają stworzyć sami dla siebie osobny spektakl, stworzyć to wszystko, czego nie zrobiła reżyserka, dopowiedzieć los bohaterów, dać im biografię i dalszy ciąg życia. Pozwolić sobie na fantazję właśnie.”
- “Karasińska fantazjuje z aktorkami i aktorami na najróżniejsze tematy – te teatralne i te wcale nie: Zofia Wichłacz na przykład ma stać się tą dziewczyną, która zamalowuje rozkłady jazdy na twoim przystanku, Adam Woronowicz z Rafałem Maćkowiakiem dwukrotnie snują dziwaczną opowieść o wyprawie na ryby. Granicą teatru są granice wyobraźni – twierdzą realizatorzy i mają oczywiście rację. Polityczność sztuki polega przecież także na pokazywaniu tego, o czym wcześniej nie dawało się nawet pomyśleć. To wyobraźnia ustanawia teatralną fikcję i z nią twórcy „Fantazji” wchodzą w grę.”
- “Karasińska idzie po śladach twórców teatru absurdu. Sytuacja teatralna nie jest tu celem samym w sobie, a pryzmatem, przez który możemy przyjrzeć się naszym projekcjom codziennym – temu, jak doświadczamy rzeczywistości. Pozorna krotochwilność spektaklu i nasza obojętność wobec wielości światów przedstawionych – tak fragmentarycznych i ulotnych – jaką nam oferuje „Fantazja”, to w istocie przechadzka po cienkim lodzie. Nie inaczej przecież działamy na co dzień – kiedy przelatujemy po kanałach, uprawiając tzw. zapping, czy gdy „scrollujemy” posty na naszym facebookowym „wallu”. (…) Wieczorny rytuał ślizgania się po ekranie globalnej rzeczywistości to może także – jak Fantazja – swoista próba powrotu do siebie. Nie tyle może wtedy oglądamy telewizję, ile oglądamy oglądanie telewizji, odgrywając przed nami samymi możliwość postrzegania i rozumienia.”
- “Mikro-opowieści, wyróżnionych z biegu codzienności, jest w Fantazji bardzo wiele. I o ile wyobrażenie sobie ludzi czy zwierząt nie wydaje się być może trudne, to Karasińska posuwa się dalej i przedmiotem fantazjowania próbuje uczynić także emocje i uczucia. Subtelnie zaznacza ich odcienie i barwy, malując w wyobraźni widzów emocjonalne pejzaże. Opowiada o doświadczeniach, o których pozornie nie da się opowiedzieć.”
- Zresztą publiczność bawi się świetnie, idealnie reaguje na wszystkie niuanse, można powiedzieć: im mniej aktorka/aktor pokazują, tym więcej odnajdują. Rzecz polega na uruchamianiu wyobraźni widza, na mikro-impulsach. Prawdziwą furorę robi Woronowicz, który wstydzi się tańczyć podczas piosenki, którą lubi, i Dymecki, który się nie wstydzi się i tańczy.
- “Pomysł sceniczny na sprawdzenie siły wyobraźni, otwartości, możliwości komunikacyjnych w ogromnym ograniczeniu możliwości jest świeży, zaskakujący, nietypowy. Bardzo dowcipny, inteligentny, oparty na grze skojarzeń. Prowokowaniu fantazji.”